Αυτός ο χρόνος είναι ο 45ος από την έναρξη του ΕΔΓΕ ως Ευρωπαϊκής οργάνωσης και ο 35ος από την έγκριση του Ελληνικού καταστατικού με στόχους την ισότητα των φύλων , την προώθηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την καταπολέμηση της βίας καθώς και της φτώχειας και τη στήριξη των νέων. Ξεκινήσαμε για να αγωνιστούμε για την ισότητα στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη, βλέποντας ότι μεγάλο ποσοστό αποφάσεων πλέον λαμβάνεται από Ευρωπαϊκά όργανα. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει ερήμην των γυναικών.
Το ΕΔΓΕ είναι ανεξάρτητη οργάνωση βάσης και είμαστε υπερήφανες για το εθελοντικό έργο μας όλα αυτά τα χρόνια.Διατηρούμε τη Γραμμή ‘δίπλα Σου’ γιατί θέλουμε μια Γραμμή που να συμπεριφέρεται στο θύμα όπως θα θέλαμε να συμπεριφερθούν σε εμάς σε ανάλογη θέση. Κάθε νέο εθελοντικό μέλος που προστίθεται μας φέρνει ένα νέο δώρο ανθρώπινης ζεστασιάς και αλληλεγγύης. Το ΕΔΓΕ είναι ένας χώρος αλληλεγγύης και μάθησης που στηρίζει και τα μέλη αλλά κι όποιο άτομο έχει ανάγκη για στήριξη, ανάγκη από ένα σκαλοπάτι για να ξεφύγει από συνθήκες βίας και κακοποίησης. Ενσυναίσθηση, εχεμύθεια κι οριοθέτηση είναι το χαλί πάνω στο οποίο στηρίζουμε το έργο μας. Επίσης η αντίληψη ότι όλοι μπορούμε να είμαστε ενεργοί πολίτες, χωρίς να ξεπερνάμε τις δυνάμεις μας μέσα σε ένα πλαίσιο αλληλοσυμπλήρωσης.
Πρακτικό έργο αλληλεγγύης: Λειτουργούμε τη Γραμμή ΣΟΣ Δίπλα Σου, την πρώτη πανελλαδική γραμμή που δημιουργήθηκε από γυναίκες για γυναίκες αλλά κι άτομα ευάλωτα, με 19.000 υποθέσεις ως τώρα.Το 95% των κλήσεων είναι από γυναίκες και 5% των κλήσεων από άνδρες. Το 50% των κλήσεων από Αθήνα και το μεγαλύτερο ποσοστό από γυναίκες 25-45 ετών. Επίσης στεγάζουμε άτομα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και διανέμουμε τρόφιμα κι είδη πρώτης ανάγκης όταν δεν υπάρχει άλλη βοήθεια. Η Γραμμή ΣΟΣ «Δίπλα Σου» απαντάει στο 210 9700814 . Ο ξενώνας μας που ξεκίνησε ξανά μετά από κλείσιμο έντεκα χρόνων τον Ιούνιο του 2020, φιλοξένησε ήδη δεκάδες άτομα, ενώ ακόμα άλλες φιλοξενήθηκαν σε σπίτια εθελοντών κι ακόμα ένα-άνδρας- σε ξενοδοχείο. Στηρίζουμε ακόμα αρκετές γυναίκες να πιάσουν το πρώτο τους διαμέρισμα με συμβολή στο ενοίκιο τους, εγγυήσεις, κλπ και με επίπλωση, στα στενά πλαίσια του προυπολογισμού μας από ευγενή συνεισφορά εταιρίας καλλυντικών (AVON) κι από εθελοντές μας κι έσοδα από σεμινάρια που προσφέρονται.
Το ΕΔΓΕ ίδρυσε και την πρώτη Τράπεζα Εθελοντικού Χρόνου στην Ελλάδα, το 2004. Με την πανδημία και την ήδη υπάρχουσα οικονομική κρίση που επιτάθηκε, η συνήθεια των ανταλλαγών υπηρεσιών κι αντικειμένων ήταν πολύ ευχάριστη για όσες/ όσους συνεχίζουμε. Στηρίξαμε την ίδρυση κι άλλων Τ.Ε. Χ. σε Δήμους.
Γίνονται διαρκώς επιμορφώσεις στελεχών μας από διεθνείς ομάδες επιμορφωτών εκπαιδευτών και σε συνεργασία με εκπαιδευτικούς. Δράσεις που αντλούν εμπειρία από πολύχρονη ενεργοποίηση σε πολλά διεθνή προγράμματα ‘Εκπαίδευσης για την Ειρήνη και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα’, στην χώρα μας, στο Ισραήλ, την Νότια Αφρική, την Κύπρο, τα άλλα κράτη της ΕΕ, κλπ. Η εκπαίδευση αποτελεί πρόληψη της βίας και είναι πάντα ψηλά στις επιλογές δράσης μας.
Μέσα στο διάστημα της πανδημίας δεν μπορούσαμε να συναντηθούμε αλλά συνεχίσαμε να απαντάμε τη Γραμμή ΣΟΣ σε 24ωρη βάση, επτά μέρες την εβδομάδα και συνεργαστήκαμε με το Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο για να κάνουν πρακτική άσκηση οι φοιτητές. Συνεργαστήκαμε επίσης με άλλα ιδρύματα κι επιστημονικές ενώσεις για ενημέρωση τελειοφοίτων κι αποφοίτων Ψυχολογίας, καθώς κι εκπαιδευτικών κι άλλων ενδιαφερομένων. Επιμορφώσαμε μέσα από το διαδίκτυο δεκάδες νέες εθελόντριες κι εθελοντές, εντελώς δωρεάν για φοιτητές κι ανέργους και με μικρή συμβολή από όσους είχαν δυνατότητα, όχι ως αμοιβή αλλά για ενίσχυση των θυμάτων. Το ΕΔΓΕ δεν έχει επαγγελματικά στελέχη, κανένας δεν αμοίβεται και η κοινωνική και ψυχολογική στήριξη καθώς και η νομική συμβουλευτική παρέχονται εντελώς δωρεάν.
Στηρίξαμε επίσης την επικοινωνία με άλλες δομές όπως το Δίκτυο Αστέγων, την ομάδα Γυναικείων Συλλογικοτήτων για αντίδραση στις Γυναικοκτονίες, την παρουσίαση των προβλημάτων στο φεστιβαλ STRONG ME, την σύνθεση απόψεων για κριτική στην αρνητική επίδραση πρόσφατης νομοθεσίας που υποχρεώνει σε συνεπιμέλεια γονείς σε σύγκρουση, ακόμα και κακοποιητικών γονέων, επικοινωνήσαμε με άλλες γραμμές βοηθείας και συμβάλλαμε στην επιβίωση και τη διατήρηση της αισιοδοξίας μοναχικών ατόμων και μονογονεϊκών οικογενειών.
Συνεργαστήκαμε με τις αστυνομικές αρχές και χαιρετήσαμε το νέο τμήμα στην Αστυνομία σε εφαρμογή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης, για τα θέματα ενδο-οικογενειακής βίας, όπου απευθυνθήκαμε. Εκεί βρήκαμε καλή ανταπόκριση για να διερευνηθούν υποδοχές ατόμων από τα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα, όταν δεν ήταν υπεύθυνη και σωστή η αντιμετώπιση των θυμάτων. Οι εθελοντές σύμβουλοι, ψυχολόγοι και δικηγόροι μας έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους από το υστέρημα του χρόνου τους μέσα στις δικές τους οικογενειακές και βιοποριστικές ανάγκες. Η συμμετοχή στο ΕΔΓΕ δεν υποκρύπτει άλλους πολιτικούς στόχους πέρα από τον αγώνα για ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα και καταπολέμηση της βίας και της φτώχειας. Η τεχνογνωσία μας έχει ζυμωθεί με διεθνή προγράμματα και δράσεις από το 1983.
Βία και στήριξη στο σχολικό περιβάλλον.
Η διαμόρφωση του κοινωνικού φύλου είναι αποτέλεσμα προοδευτικής υιοθέτησης προτύπων και στερέωσης τους στην παιδική ηλικία, μέσα από την οικογένεια, το σχολείο, τις παρέες (peer pressure) και τα μέσα ενημέρωσης. Η διόρθωση στη συνέχεια, μετά από τραύματα, είναι δύσκολη. Η κλιμάκωση της βίας στους νέους μετά την περίοδο εγκλεισμού λόγω της πανδημίας έχει δημιουργήσει προβληματισμό. Η πρόληψη βίας βεβαίως αρχίζει από την νηπιακή ηλικία. Οι εκπαιδευτικοί έχουν τη δυνατότητα να επιδράσουν και στα παιδιά αλλά και στους γονείς, σε κάποιο βαθμό σημαντικό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι από αυτούς εξαρτάται η κοινωνική ειρήνη. Η πολιτεία, οι νόμοι, τα προβαλλόμενα από τα Μέσα Ενημέρωσης πρότυπα έχουν σημαντικό ρόλο στην κλιμάκωση ή αποκλιμάκωση της βίας. Ομως ο ρόλος της/ του εκπαιδευτικού είναι σπουδαίος. Δεν περιορίζεται στην απλή μετάδοση της γνώσης, έχει επιπλέον την υποχρέωση και την χαρά να αγκαλιάζει παιδιά από κάθε κοινωνική κλίμακα, από κάθε προέλευση, για να τους δώσει έμπνευση κι ελπίδα για το μέλλον τους. Όσο κακοπληρωμένος και αβοήθητος είναι ο εκπαιδευτικός στην Ελλάδα, δίνει ωστόσο συνεχώς μάχη βελτίωσης των πρακτικών στο σχολείο και χρειάζεται την στήριξη της κοινωνίας γι αυτό το ρόλο. Η ψυχολογική στήριξη των μαθητών αρχίζει με το να δίνεται σημασία στην αλληλεγγύη σε κάθε χώρο και δράση του σχολείου, την συνεργασία των μαθητών μεταξύ τους και παράλληλα στην δημιουργία πυρήνων ακρόασης των προβλημάτων των μαθητών και από τους εκπαιδευτικούς και από συμμαθητές τους αλλά κι από τη διοίκηση.
Προγράμματα μαθητικής ακρόασης, διαμεσολάβησης συνομηλίκων, δράσεων ενσυναίσθησης που να καταπολεμούν τον σεξισμό και κάθε είδους ρατσισμό, που να αναδεικνύουν τη διαφορετικότητα ως πλούτο στη ζωή μας, πρέπει να απασχολούν το Σχολείο, το Σύλλογο Εκπαιδευτικών, τους Συλλόγους Γονέων- Κηδεμόνων.
Διορθωτικά μέτρα στο χώρο της εκπαίδευσης, υπάρχουν στη διεθνή πρακτική, όπως, παραδείγματα:
- Ψυχολογική στήριξη και των μαθητών, αλλά και των καθηγητών, είναι αναγκαία σε κάθε σχολείο.
- Προστασία από τη θυματοποίηση και την παραμέληση: Παραδείγματα δράσεων είναι-Κουτί παραπόνων σε κάθε αυλή για προβλήματα που παρατηρούν τα παιδιά. Είναι αλήθεια πως μερικές φορές οι μαθητές ρίχνουν μέσα αστεία σημειώματα ή μπισκότα, αλλά αυτό δεν μειώνει τη σημασία τους και καθιστά συνεργάσιμους όλους για τη λύση προβλημάτων. Χρειάζεται μια αξιολόγηση από κάτω προς τα πάνω, ενεργοποίηση σε αυτή τη βάση στα συμβούλια τάξεων ώστε να αντιμετωπίζονται άμεσα αυτά τα θέματα, προλαβαίνοντας την κλιμάκωση.
- Φιλική κι ευγενική συμπεριφορά προς τους γονείς που δεν έρχονται στο σχολείο για να τους μαλώσουμε ή για να τους συγχαρούμε αλλά για να συνεργαστούν με τους εκπαιδευτικούς για το καλό των παιδιών. Οι γονείς μπορεί να κάνουν πολλά λάθη, όπως και οι εκπαιδευτικοί, αλλά η ευγενική και καλοπροαίρετη μεταξύ τους συνεργασία θα γίναι αισθητή στο παιδί που αρχίσει να νοιώθει εμπιστοσύνη κι αγάπη μαζί με τα όρια που του επιβάλλουν. Αν το παράδειγμα των μεγάλων είναι καλό, τότε μόνο καλό αποτέλεσμα μπορεί να έχει. Αν οι μεγάλοι φορτώνουν ευθύνες ο ένας στον άλλο, το παιδί δραπετεύει προς….το άγνωστο.
Πρόληψη κακοποίησης στα σχολεία
- Είμαστε με το παράδειγμα στην καθημερινότητα οι εκπαιδευτικοί, υπεύθυνοι ώστε τα παιδιά να κοινωνικοποιούνται. Η επίδραση των ενηλίκων για την στερέωση συμπεριφορών δημιουργεί στα παιδιά είτε την παγίωση θετικών προτύπων, αντίθετα την κριτική αξιολόγηση κι απόρριψη αρνητικών στερεοτύπων που οδηγούν στη βία.Οι μαθητές δεν πράττουν σύμφωνα με τις επαγγελίες μας αλλά συμφωνα με τα πρότυπα που είμαστε.
- Υπάρχουν πολλά προγράμματα πρόληψης και αντιμετώπισης της ενδοσχολικής βίας. Το ΕΔΓΕ έχει συνθέσει γνώσεις και έχει εφαρμόσει πρακτικές σε συνεργασία με σχολεία στον Καναδά, το Βέλγιο, τις περιοχές με συγκρούσεις, από διεθνείς συνεργασίες από το 1997.Έχει πραγματοποιήσει εκατοντάδες επιμορφώσεις στην Ελλάδα, στην Κύπρο, σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και το πρόγραμμα ένταξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην Ολυμπιακή Παιδεία πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, επί Υπουργείας Ε. Κούρκουλα. Επίσης έχει καταρτίσει εκπαιδευτικούς πολλών ειδικοτήτων στην ενσωμάτωση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη διδακτέα ύλη, όπως Φιλολόγους, Μαθηματικούς, Φυσικούς, Εικαστικούς, κλπ.σε συνεργασία με Επιστημονικές ενώσεις και Συμβούλους Εκπαίδευσης
Οι ομάδες με κοινές αξίες, είναι πρόληψη
Καθώς τα παιδιά κοινωνικοποιούνται, θέλουν να ανήκουν σε ομάδες. Τι είδους ομάδες φροντίζουμε να υπάρχουν για την κοινωνική πλαισίωση των παιδιών: ομάδες αλληλεγγύης ή ομάδες σκληρού ανταγωνισμού; Κι αν δεν υπάρχουν ομάδες αλληλεγγύης από που θα διδαχτούν τα παιδιά τη συνεργασία, την συνυπευθυνότητα, την ακρόαση, τον στοχασμό, την ενσυναίσθηση; Αν δεν δομήσουμε ομάδες, τα παιδιά θα κλειστούν στον εαυτό τους ή θα φτιάξουν συμμορίες για να νοιώθουν την ψευτοασφάλεια της συνωμοτικής βίας.
Ομάδες συζήτησης, εκδηλώσεων, υποδοχής νέων μαθητών, διαμεσολάβησης, διαχείρισης φαινομένων βίας στο σχολικό περιβάλλον με συντονιστές εκπαιδευτικούς ή τον ψυχολόγο μαζί με εκπαιδευτικούς.
Κακοποίηση παιδιών από εξωσχολικούς παράγοντες- ως εκπαιδευτικοί-τι κάνουμε;
Σε περίπτωση διάγνωσης από εκπαιδευτικό ότι το παιδί είναι κακοποιημένο ή παραμελημένο (για παράδειγμα, θλίψη ή έντονος θυμός, αδιαφορία, επαναλαμβανόμενη υπνηλία, αδικαιολόγητες απουσίες, κακή εμφάνιση από πλευράς καθαριότητας και φόβος στα μάτια, πέρα από άλλα εμφανή σημάδια από χτυπήματα) τότε, το πρώτο βήμα είναι με την άδεια της διεύθυνσης, ένας εκπαιδευτικός να καλέσει ιδιαιτέρως το παιδί για να συζητήσει μαζί του αν το απασχολεί κάτι. Μπορεί να ρωτήσει το παιδί αν περνάει κάποιο πρόβλημα, χωρίς να υποσχεθεί απόρρητο, λέγοντας απλά ότι «αυτή η συζήτηση είναι μεταξύ μας, μόνο αν χρειαστεί για την δική σου προστασία θα μοιραστούμε αυτά που θα μου πεις με όποιον είναι αναγκαίο» Ρωτάει επίσης το παιδί «Τι νομίζεις ότι μπορώ να κάνω εγώ, τι μπορεί να κάνει το σχολείο; Τι θα μπορούσε να κάνει η μητέρα σου; Ο πατέρας σου; Οι συμμαθητές σου;» Ανάλογα την περίσταση.
Μετά την συνέντευξη, αφού αποχωρήσει το παιδί, ο εκπαιδευτικός κρατάει σημειώσεις με ημερομηνία. Σε περίπτωση εγκληματικής πράξης σε βάρος του παιδιού, αυτές οι σημειώσεις είναι σημαντικές, χωρίς να υποχρεώνουν τον εκπαιδευτικό να καταθέσει ως μάρτυρας. Σε συνεργασία με τη διεύθυνση ο εκπαιδευτικός μπορεί να ψάξει για λύσεις και να εξακολουθήσει με κάποια συχνότητα, να καλεί τον μαθητή/ τρια ιδιαιτέρως για να συζητούν.Σε περίπτωση που χρειάζεται παρέμβαση εισαγγελέα, αναλαμβάνει η διεύθυνση του σχολείου, εκτός εάν το πρόβλημα προέρχεται ή περιλαμβάνει τη διεύθυνση, οπότε απευθείας μπορεί να ενημερώνεται η Ασφάλεια, τμήμα Ανηλίκων, όπου ειδικοί ψυχολόγοι θα πάρουν συνέντευξη- κατάθεση.
Η πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση
Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται την σύγκρουση άνδρες και γυναίκες εξαρτάται από το πως αντιλαμβάνονται, ως κοινωνικό φύλο, τις επιλογές στην ζωή σε σχέση με κάποιες διαμορφούμενες ηθικές αξίες. Οι νόμοι βάζουν το πλαίσιο για την εξέλιξη αυτών των αντιλήψεων. Ο νομικός πολιτισμός είναι όμως και η εφαρμογή. Η εφαρμογή των νόμων δικαιώνει ή όχι, την προσδοκία των πολιτών για τον σεβασμό που πρέπει να δείχνει ο πολιτικός κόσμος στο Σύνταγμα. Αν η πολιτεία δεν στηρίζει ηθικές αξίες ισοπολιτείας, τότε πως θα στηριχθούν από τους πολίτες; Όταν δύο με επτά χρόνια παίρνει η απόδοση δικαιοσύνης για διευθέτηση οικογενειακών συγκρούσεων στα δικαστήρια, πως θα ρυθμιστούν οι διαταραγμένες σχέσεις στην οικογένεια; Αντιλαμβάνονται λοιπόν οι πολίτες τις προτεραιότητες σε διάφορα θέματα σχετικά με το ‘καλό ‘ και το ‘κακό’, με τρόπο ο οποίος υπόκειται στην επίδραση των θεσμοθετημένων κοινωνικών πιέσεων. Οι αλλαγές στο Οικογενειακό Δίκαιο, η εφαρμογή Συνθηκών που έχουν επικηρωθεί από την Ελληνική Βουλή, η ελλειπέστατη προστασία των θυμάτων, οι ελλείψεις σε κοινωνικές υπηρεσίες, σε εισαγγελείς ανηλίκων, σε επιμορφωμένα στελέχη της αστυνομίας, έχουν μεγάλη βαρύτητα στην απόφαση των γυναικών να φύγουν από την κακοποίηση. Τα θύματα δεν θέλουν παρηγοριές και νουθεσίες, θέλουν μέτρα, νόμους, δικαιοσύνη.
Επίσης η μετεξέλιξη των συμπεριφορών εξαρτάται από το ευρύτερο χωροταξικό περιβάλλον: Άλλες είναι οι δυνατότητες αποδοχής της διαφορετικής συμπεριφοράς σε μια κλειστή κοινωνία και άλλες σε μια μεγαλούπολη. Η γειτονιά μπορεί να απέχει, αν συναινεί στη βία, ή να αντιδρά, να νουθετεί και επίσης έχει δικαίωμα να ψηφίζει.
Τα ευρήματα της Γραμμής ΣΟΣ για την οικογενειακή βία δείχνουν πως σε κλειστές κοινωνίες είναι πολύ πιθανότερο οι γείτονες, ακόμα κι αυτές οι αρχές του τόπου, να μην παρέμβουν όταν η βία είναι αποδεκτή στην περιοχή ως τρόπος ‘πειθάρχησης’ των μελών που θέλουν να κινηθούν έξω από τα όρια της ανδρικής –πατρικής εξουσίας. Σε περιβάλλον ευάλωτων κοινωνικών ομάδων που είναι στόχοι περιθωριοποίησης και ρατσισμού, οι γυναίκες είναι σε χειρότερη θέση, παραμελούνται και δεν έχουν σε ποιούς να απευθυνθούν. Πολλές είναι επιπλέον οι μαρτυρίες στην γραμμή ΣΟΣ, σχετικά με την έλλειψη προθυμίας των αρχών σε μικρές πόλεις να αποδεχτούν μηνύσεις όταν ο δράστης έχει μια σημαντική κοινωνική θέση. Οι δικαιολογίες είναι πολλές.
Οι έρευνες προτείνουν πως οι ηθικές αιτιάσεις σχετικά με την βία διαφέρουν από άνδρες σε γυναίκες. Η διαμόρφωση αυτών των ηθικών αιτιάσεων ακολουθεί μια διαδικασία που έχει διάφορα κοινά στοιχεία στα άτομα και διαφοροποιείται κατά φύλο. Οι αιτιάσεις για τους άνδρες ακολουθούν τους κανόνες της παραδοσιακής αντίληψης ανωτερότητας του ανδρικού φύλου, γι αυτό και μιλάμε για έμφυλη βία. Με αυτές τις αντιλήψει συχνά συντάσσονται πολλά άτομα εξουσίας, δυναμιτίζοντας τις πιθανότητες δίκαιης αντιμετώπισης των γυναικών. Το ζήτημα εδώ είναι πάντα πως θα συμπεριφερθεί η αστυνομία, τα δικαστήρια, οι συμπολίτες, δηλαδή το σύστημα πλαισίωσης θυμάτων. Σε επίπεδο Δήμων, οι πολίτες έχουν ανάγκη να νοιώθουν ασφάλεια στη γειτονιά τους. Αναγκαία είναι επίσης μια πολιτική ενίσχυσης των δικτύων υποστήριξης της οικογένειας, με παιδικούς σταθμούς, κέντρα βοήθειας, σχολές γονέων, παιδότοπους, αλλά ταυτόχρονα και η κατάλληλη παιδεία ( επιμόρφωση γονέων) που θα δίνει πρότυπα γονεϊκότητας, τόσο για αγόρια, όσο και κορίτσια.
Το ερώτημα που θα εξετάσουμε τελευταίο αφορά την οργάνωση των ίδιων των πολιτών, δηλαδή πως αυτο-οργανωνόμαστε ως πολίτες για να ωθήσουμε σε διεύρυνση της Δημοκρατίας και προώθηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, γιατί τα θέματα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της ισότητας, δεν είναι προσωπικά, είναι πολιτικά
Σεμινάρια επιμόρφωσης όλο το έτος: Υποδεχόμαστε και επιμορφώνουμε επαγγελματίες κι εθελοντές που θέλουν να στηρίξουν θύματα βίας. Η επιμόρφωση γίνεται με διαδραστικό τρόπο. Δηλαδή υπάρχει ένα εισαγωγικό πρόγραμμα με συναντήσεις εβδομαδιαίες, επί τρίμηνο, για εθελοντές κι εθελόντριες που επιθυμούν να συνεισφέρουν και επειδή πρέπει να θωρακίσουν τον εαυτό τους αλλά και να προσφέρουν σε αλληλέγγυα βάση, έτσι που να μην κουράζονται ψυχικά, να κατορθώνουν να οριοθετούν την σημαντική εθελοντική τους προσφορά και να αντλούν δύναμη και χαρά από αυτή. Δίνονται βεβαιώσεις για τα σεμινάρια και την εθελοντική δράση των μελών μας.
Οι εκπαιδεύσεις του Δικτύου Γυναικών Ευρώπης σχετικά με Παιδαγωγικές Ισότητας, περιλαμβάνουν:
Α) Διαφυλικές Σχέσεις
- Αντίληψη του Κοινωνικού Φύλου, ταυτότητα
- Συγκρούσεις στην οικογένεια: Το δικαίωμα στο θυμό και σε άλλα δύσκολα συναισθήματα και πως τα επικοινωνούμε=άλλο συγκρούσεις, άλλο βία, άλλο κακοποίηση
- Διαχείριση κι αποκλιμάκωση συγκρούσεων στη βάση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων
Β) Ανθρώπινα Δικαιώματα:
- Γνώση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και αντίληψη τρόπων εφαρμογής στην καθημερινότητα. Θεσμοί, συνάνθρωποι, συμπολίτες, οικογένεια, σχολείο.
- Παιδιά και ασφαλή σπίτια και σχολεία. Συμμετοχικότητα.
- Περιβάλλον κι ανθρώπινα δικαιώματα Πολιτισμός κι ο αντίποδας: Μόλυνση/Ουσίες
- Θρησκευτική Συνείδηση, θέματα ταυτότητας και όρια συμπερίληψης
- Ο ρόλος των ΜΜΕ και των Κοινωνικών μέσων διαδικτύου
Μετανάστες/ Μειονότητες/ Πρόσφυγες/Συμπερίληψη μειονοτικών κι ευάλωτων ως εμπλουτισμός της ομάδας
- Ευαισθητοποίηση , αποδόμηση ρατσιστικών στερεοτύπων διακρίσεων της κοινωνίας
- Συμμετοχική ένταξη, συνεργασία: Όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι
Διαχείριση Συγκρούσεων στην εκπαίδευση
- Εκπαίδευση για την ειρήνη
- Ενεργητική Ακρόαση
- Παιδαγωγική επανόρθωση τραυματικών εμπειριών, αντοχή σε τραύματα
- Διαπραγμάτευση
- Διαμεσολάβηση/ Διαμεσολαβητές
